Marienborn, położone na południowy zachód od stolicy kraju związkowego, jest drugą co do wielkości dzielnicą Moguncji, położoną między linią kolejową Moguncja-Alzey a węzłem autostradowym Moguncja-Południe. Nie wydawało się, że miejsce to stanie się popularną dzielnicą mieszkaniową. Ludzie niechętnie osiedlali się bowiem na silnie zalesionym terenie dzisiejszego Marienborn.

Wprawdzie już wcześniej istniała dobrze rozbudowana rzymska droga do Galii oraz rzymskie wille, ale dopiero w X wieku rozpoczęto większe wylesianie w celu założenia osad. Wtedy jednak zasłynął jeden z prominentnych mieszkańców Moguncji: na polecenie arcybiskupa Willigisa (975-1011), budowniczego katedry i kościoła św. Stefana w Moguncji, w Marienborn miała powstać kaplica. Nazwa „Kapelle zu Brunnen” z czasem zmieniła się w „Born”, a w XVII wieku po raz pierwszy pojawiła się nazwa „Marienborn”. W XVIII wieku zbudowano wiejski kościół z barokowym wnętrzem.

Obraz łaski w ołtarzu z 1748 roku pochodzi już z XV wieku i przez cały rok przyciąga licznych pielgrzymów do Marienborn. W XVIII i XIX wieku Marienborn było ważną częścią murów obronnych otaczających Moguncję.

Miejscowość położona u podnóża płaskowyżu Rheinhessen doskonale nadawała się na siedzibę dowództwa wojskowego. Tak było również w 1793 roku, kiedy armia pruska odzyskała okupowany przez Francuzów Mainz. Również wojska księcia Karola Augusta von Weimar stacjonowały wówczas w Marienborn. Książę zabrał ze sobą swojego ministra stanu Johanna Wolfganga von Goethego. Goethe napisał w Chausseehaus „Oblężenie Moguncji” oraz fragmenty swojej powieści „Reinecke Fuchs”. W Marienborn przebywali wówczas również młody Heinrich von Kleist i Carl von Clausewitz.

Wraz z budową linii kolejowej Ludwigsbahn do Alzey w 1871 r. miejscowość uzyskała bezpośrednie połączenie z Moguncją i ostatecznie 8 czerwca 1969 r. została przyłączona do stolicy Nadrenii-Palatynatu. Marienborn jest atrakcyjne również ze względu na bliskość stacji telewizyjnej ZDF i centrum badawczego producenta szkła SCHOTT.

Marienborn zachowało swój wiejski charakter. Dobrym przykładem jest średniowieczny układ urbanistyczny z typowymi dla środkowych Niemiec gospodarstwami rolnymi rozmieszczonymi wokół kościoła. Żywe życie stowarzyszeń, ale także działalność kościołów i instytucji społecznych oraz festyny świadczą o silnej więzi społecznej. „Marienborner Kerb” (festyn) lub jarmark bożonarodzeniowy są stałym elementem życia społecznego w tej małej, ale uroczej dzielnicy.