Jako stolica północnej części Izraela, Hajfa rozciąga się od zielonych, zalesionych wzgórz historycznych gór Karmel aż po Morze Śródziemne. Hajfa posiada najważniejszy port i jest trzecim co do wielkości miastem Izraela, którego około 286 000 mieszkańców wyznaje różne religie i żyje w harmonii.

Sieć komunikacyjna jest dobrze rozwinięta dzięki kolejce linowej i jedynemu w Izraelu metru. Dzięki dobrym połączeniom z międzynarodowym lotniskiem Ben Gurion w Tel Awiwie i każdym innym miastem w kraju autobusami, pociągami, autostradami i lotniskiem krajowym, do Hajfy można szybko dotrzeć z każdego miejsca.

Historia Hajfy sięga XIV wieku przed naszą erą, kiedy to perski podróżnik opisał budowę statków w Hajfie. W czasach wypraw krzyżowych – obok Cezarei i Akki jako najważniejszy port, o który toczono zacięte walki – Hajfa została w 1291 roku jako ostatnie z miast krzyżowców zdobyta przez sułtana mameluckiego Baibarsa. Nowy władca zniszczył wszystkie domy, plantacje i systemy nawadniające.

Dopiero w XVIII wieku Hajfa przeżywała nowy rozkwit gospodarczy jako centrum handlu pszenicą. Wraz z powrotem Żydów do „Ziemi Świętej” pod koniec XIX wieku miasto przeżywało stały rozwój. W latach 1870–1905 Hajfa dalej się rozrastała i stała się węzłem kolejowym dla linii do Damaszku na wschodzie i Kairu na południu. W tym czasie osiedliło się w Hajfie wielu niemieckich osadników, którzy wykorzystali swoją wiedzę rolniczą i uprawiali ziemię wokół miasta.

Dzięki rozbudowie portu i budowie rurociągu naftowego w latach trzydziestych XX wieku Hajfa stała się centrum gospodarczym Palestyny, która była wówczas terytorium podlegającym mandatowi brytyjskiemu, i przyciągnęła wielu europejskich Żydów zmuszonych do ucieczki. Po rozpadzie Związku Radzieckiego Hajfa przyjęła około 40 000 nowych imigrantów z Rosji.

Przypuszcza się, że nazwa Hajfa pochodzi od hebrajskiego wyrażenia „Choff Jaffeh”, co oznacza „piękne wybrzeże”. Widok na Hajfę od strony morza dominuje złota kopuła świątyni Bahá'i. W tradycyjnie zaprojektowanych ogrodach znajduje się grób urodzonego w Persji Bába, który w 1850 roku w wieku 31 lat został stracony za swoje nauki religijne. W 2008 roku sanktuarium Bába, uważane za symbol miasta, zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Poza miastem, w Muhraka, klasztor karmelitów wskazuje miejsce, w którym miał stać ołtarz proroka Eliasza, gdy „wszedł na szczyt Karmelu”. W Bet Shearim znajduje się wykute w skale miasto zmarłych z II wieku, w którym pochowani zostali niektórzy z najwybitniejszych uczonych tej epoki. Na szczególną uwagę zasługują zdobione kamienne sarkofagi z inskrypcjami w języku hebrajskim, aramejskim i greckim. Przed bramami miasta leżą wioski druzów, wspólnoty religijnej, która powstała w XI wieku jako odłam ismailickiej szyickiej sekty. Niedaleko Hajfy znajduje się granica z Libanem. Znajdują się tam jaskinie Rosz Hanigra, które można zwiedzać wraz z ich skałami, grotami i podziemnymi przejściami.

Dzięki centralnemu położeniu Hajfa stanowi centrum ruchu turystycznego, z którego można zwiedzać wszystkie inne atrakcje turystyczne północnego Izraela, takie jak Akko i Cezarea, Nazaret i Jezioro Genezareth.

Haifa posiada doskonały system edukacyjny. Na uniwersytetach miasta studiuje około 40 000 studentów. Jedna z uczelni skupia się na naukach humanistycznych. Techniczne know-how kraju jest nauczane w „Technion”. Na tej uczelni istnieje również możliwość studiowania medycyny oprócz przedmiotów ścisłych.

Haifa, również dzięki swojemu optymalnemu położeniu nad Morzem Śródziemnym, posiada dość potężne obiekty portowe. Oprócz centrum przemysłu ciężkiego kraju z licznymi odlewniami metali, w Haifie znajduje się największa rafineria Izraela, kilka fabryk mydła i duża elektrownia. „Technion” kształci kadry dla przemysłu high-tech, co sprawia, że w Hajfie osiedliły się odpowiednie przedsiębiorstwa. Ważnym

źródłem dochodów dla Hajfy jest również branża turystyczna, która dzięki hotelom i restauracjom zapewnia wiele miejsc pracy.

Haifa jest otoczona morzem z trzech stron. Wzdłuż rozległego wybrzeża znajdują się zadbane plaże i promenady. Od opalania po surfing lub nurkowanie w interesującym podwodnym świecie – od kwietnia do listopada Haifa oferuje wszystko, czego może zapragnąć turysta.

Wspomniane już w Biblii góry Karmel są dziś rezerwatem przyrody i schronieniem dla różnych gatunków dzikich zwierząt. Na oznakowanych szlakach turystycznych, prowadzących przez doliny i wąwozy, można oddychać świeżym powietrzem lasu i podziwiać wyjątkowe widoki.

Ponadto istnieje szeroka oferta innych form spędzania wolnego czasu: kręgle, tenis, krykiet na trawie, squash, pływanie, lotniarstwo i kolarstwo górskie. Miłośnicy nocnego życia mają do wyboru puby i dyskoteki, lokale taneczne oraz inne miejsca rozrywki. Już samo oświetlenie miasta stanowi dodatkową atrakcję.

W Hajfie znajduje się kilkanaście różnych muzeów, które oferują szereg różnorodnych wystaw. Na przykład Państwowe Muzeum Oceanografii, które prezentuje kolekcję rzadkich przedmiotów morskich i unikalnych dzieł sztuki morskiej. 

W Muzeum Nauki, Planowania i Technologii, mieszczącym się w zabytkowym budynku Technionu, podstawy nauki i postęp techniczny są przedstawione w sposób wizualny, praktyczny i namacalny. 

Ciekawe jest również Muzeum Nielegalnej Imigracji, które jednocześnie odzwierciedla historię izraelskiej marynarki wojennej. W wielkich spichlerzach Izraela „Dagon” znajduje się Muzeum Zboża, w którym zgromadzono rzadkie znaleziska archeologiczne z czasów starożytnych. Inne muzea warte zobaczenia to między innymi muzeum żydowskiego malarza Mane Katza oraz muzeum Edith i Reuwena Hechtów, które znajduje się na terenie uniwersytetu.

Haifa organizuje zazwyczaj co roku międzynarodowy festiwal filmowy, co dwa lata festiwal folklorystyczny oraz wystawę kwiatów. Ponadto każdego wieczoru odbywają się imprezy, takie jak przedstawienia teatralne i koncerty różnych orkiestr symfonicznych.

Kontakty między Hajfą a Moguncją sięgają 1969 roku, kiedy to władze obu miast po raz pierwszy zorganizowały wymianę specjalistów zajmujących się pracą z młodzieżą. W dążeniu do zacieśnienia kontaktów z Izraelem i w celu przyczynienia się do rozliczenia przeszłości, podjęto decyzję o nawiązaniu partnerstwa miast z Hajfą, zwłaszcza że mieszkało tam wielu emigrantów żydowskich z Moguncji. Jednak zanim doszło do oficjalnego partnerstwa, w lutym 1981 roku uniwersytety obu miast zawarły umowę partnerską.

Kontakty między obydwoma miastami z roku na rok stawały się coraz intensywniejsze, aż w końcu 30 marca 1987 r. nastąpiło oficjalne potwierdzenie istniejącego już od dawna partnerstwa. W Hajfie, przy wsparciu miasta Moguncja, otwarto „Bibliotekę Moguncką”, centrum spotkań młodzieży „Bet Magenza” oraz centrum spotkań seniorów, noszące imię byłego burmistrza Moguncji Jockela Fuchsa.