Do komputerowego mapowania i rejestrowania danych rzeczowych wykorzystywany jest program MapInfo. Georeferencjonowanie zdigitalizowanych map odbywa się zgodnie z układem współrzędnych Gaussa-Krügera. W celu prezentacji w Internecie dane geograficzne są przenoszone do nowego oficjalnego układu odniesienia UTM (= Universal Transverse Mercator) strefa 32.

Podstawą do stworzenia cyfrowego rejestru budynków był plan „Mainz um 1620” opublikowany przez Ludwiga Falcka w piątym tomie „Geschichte der Stadt Mainz” (Historia miasta Moguncji) z 1972 r., zawierający wykaz lokalizacji i nazw budynków.

Za wzór dla planu Falcka posłużył z kolei oryginalny plan z okresu około 1625/26 r., tzw. plan szwedzki (archiwum miejskie w Moguncji, BPSP / 55 D; „plan szwedzki”, ponieważ został skonfiskowany przez Szwedów podczas wojny trzydziestoletniej). Jest to najstarszy plan miasta Moguncji. Ponieważ plan szwedzki przedstawia stan miasta Moguncji przed zniszczeniami wojny trzydziestoletniej, a tym samym – przynajmniej jeśli chodzi o poszczególne bloki budynków – w dużej mierze zachowaną substancję późnego średniowiecza, doskonale nadaje się do retroprojekcji. Aby skorygować niedokładne proporcje planu szwedzkiego, Ludwig Falck dopasował swój rysunek do najstarszego planu miasta Moguncji z 1871 r. (Sta Mainz, BPSP / 489 D), który jest zgodny ze skalą, oparty na pomiarach katastralnych i zawiera wszystkie działki i plany.

Ten plan miasta Moguncji z około 1620 roku, stworzony przez Ludwiga Falcka w wyniku ogromnej, żmudnej pracy, został zeskanowany na potrzeby „cyfrowego rejestru domów” i przeniesiony do programu MapInfo jako obraz rastrowy w formacie tiff, a następnie georeferencjonowany, czyli opatrzony współrzędnymi krajowymi. Na podstawie tego wzoru wygenerowano komputerowo nowe mapy w postaci poszczególnych warstw.

W tych tak zwanych warstwach obiekty o tej samej strukturze danych są grupowane (na przykład warstwa dla obrysów budynków, powierzchni budynków i innych linii topograficznych, takich jak ulice, place i zbiorniki wodne, a także dla obiektów punktowych). Następnie do obiektów poszczególnych warstw dodano dodatkowe dane rzeczowe i obrazowe, oprócz nazw domów.

Na tle georeferencyjnego i zdigitalizowanego planu Falcka domy z połowy XV wieku zostały przedstawione jako pojedyncze obiekty graficzne o powierzchni płaskiej w różnych plikach MapInfo, dzięki czemu plan Moguncji z około 1620 roku można nałożyć na plan Moguncji z około 1450 roku jak folię.

Ze względu na brak znalezisk archeologicznych i historycznych dotyczących budownictwa nie można osiągnąć takiej samej dokładności, jaką charakteryzuje się plan miasta z 1620 r. w odniesieniu do rozmiarów domów, w tym budynków tylnych, podwórek i ogrodów, dla XV wieku. Oznacza to, że powierzchnie domów zaznaczone dla XV wieku wskazują przede wszystkim ich położenie i w większości przypadków nie dostarczają pewnych informacji na temat planów budynków. Alternatywnie położenie domów można było oznaczyć symbolami.

Jednak dla przejrzystości i zakładając, że znaczna część późnośredniowiecznych budynków istniała jeszcze w 1620 r., na planie zaznaczono całą działkę, tak jak jest to przedstawione na planie Szwecji.

W przypadku ksiąg domów z 1450 r. oprócz literatury (patrz lista literatury) wykorzystano przede wszystkim bogaty zbiór dokumentów sądu miejskiego w Moguncji dotyczących kupna i sprzedaży domów, nadania i zastawiania nieruchomości oraz innych transakcji dotyczących gruntów, przechowywany w archiwum miejskim. Ponad 400 domów zostało opatrzonych odpowiednimi informacjami. W zależności od przeznaczenia i stosunków własnościowych domów (podobnie jak w księdze domów z 1620 r.) powierzchnie są oznaczone różnymi kolorami.

Po raz pierwszy zaprezentowane na wystawie „Gutenberg – aventur und kunst. Vom Geheimunternehmen zur ersten Medienrevolution” (Gutenberg – przygoda i sztuka. Od tajnego przedsięwzięcia do pierwszej rewolucji medialnej) w 2000 roku. Od 2003 roku dostępne w Internecie, w 2009 roku poprawione i uzupełnione, w 2018 roku zaktualizowane.

Plan z 1620 r., sporządzony już dla księgi domów z 1450 r., został udoskonalony i uzupełniony. Podobnie jak w 1450 r., powierzchnie zostały pokolorowane zgodnie z kryteriami socjotopograficznymi. Do tej pory udało się wprowadzić informacje dotyczące ponad 1000 domów i ich mieszkańców.

Oprócz dokumentów sądu miejskiego (w tym protokołów sądowych przechowywanych w archiwum miejskim w zbiorze 5) przeanalizowano również spis miasta z 1594 r. (Sta Mainz, 6/2; opublikowany przez Heinricha Schrohe, Die Mainzer Stadtaufnahmen des 16. bis 18. Jahrhunderts. I. Teil [Beiträge zur Geschichte der Stadt Mainz 6], Mainz 1930) oraz listę podatkową z 1614 r. (Sta Mainz, 6/55). W miarę dostępności uwzględniono również poszczególne plany sytuacyjne podczas przerysowywania powierzchni (np. z Ernst Stephan, Das Bürgerhaus in Mainz, Tübingen 1974).

Szczególnie pracochłonna była rekonstrukcja planu tzw. Schweikhardtsburga z klasztorem benedyktynów św. Jakuba, do której wykorzystano dodatkowo m.in. plany z 1620 r. (Sta Mainz, BPSP / 2357a), 1630 r. (Staatsarchiv Würzburg, MRA K 692/1435) oraz z 1794 r. (przedstawione w G.J. Wilhelm Wagner / Friedrich Schneider, Die vormaligen geistlichen Stifte im Großherzogtum Hessen, Darmstadt 1878, tablica V). Ponadto dla okresu po wojnie trzydziestoletniej utworzono dwie osobne warstwy dotyczące cytadeli, następczyni zamku Schweikhardtsburg (w oparciu o plan Spalli, o którym mowa poniżej), oraz mieszkań żydów z Moguncji przed utworzeniem getta w latach 1662/71 (na podstawie planu miasta z 1657 r., opublikowanego przez Schrohe, Stadtaufnahmen, część II [Beiträge 7], Moguncja 1930).

Budowę twierdzy i otoczenie miasta po 1648 r. dokumentuje kolejna osobna warstwa, która przedstawia plan włoskiego inżyniera Giovanniego Giuseppe Spalli z 1676 r. (w kopii z 1827 r. w Sta Mainz, BPSP / 123 D).

Od 2012 r. dostępne w Internecie.

Podstawą dla księgi domów z 1871 r. był plan katastralny miasta z 1871 r. (Sta Mainz, BPSP / 489 D), wykorzystany już przez Ludwiga Falcka. Podczas georeferencjonowania zdigitalizowanego planu okazało się, że dwie części planu nie zostały dokładnie sklejone i w miejscach połączeń występują luki.

Z tego powodu do przedstawienia północnej części miasta wykorzystano inne współczesne plany (Sta Mainz, BPSM / 195 D i BPSP / 837 D). Nie uwzględniono uzupełnień do różnych projektów kolejowych z 1876 r. zawartych w planie katastralnym z 1871 r.

W przeciwieństwie do dwóch poprzednich ksiąg domów, na razie nie uwzględniono właścicieli i mieszkańców budynków, ponieważ można ich łatwo znaleźć w katalogu adresowym miasta Moguncji z 1870 r., dostępnym pod adresem www.dilibri.de.

W przypadku budynków publicznych i wojskowych możliwe jest wyszukiwanie pełnotekstowe (w sekcji „Obiekty”). Księga domów z 1871 r. została uzupełniona o przedstawienie twierdzy w Moguncji, która została całkowicie pominięta w oficjalnym planie katastralnym miasta. W tym celu mapa (StA Mainz, BPSM / 27a) z 25 pojedynczymi arkuszami dotyczącymi poszczególnych odcinków twierdzy, sporządzona podczas wojny w 1866 r., została georeferencjonowana i zdigitalizowana, a także zrównana z planem ogólnym twierdzy Moguncja z 1873 r., obejmującym również obszar po prawej stronie Renu (StA Mainz, BPSP / 495 C) z 1873 r., obejmującym również obszar po prawej stronie Renu, w celu wyeliminowania stwierdzonych nieścisłości, rozbieżności i sprzeczności.

Od grudnia 2013 r. dostępne w Internecie.

O zniszczeniach pod koniec II wojny światowej informuje cyfrowa kopia planu miasta z 1946 r. z georeferencjami (StA Mainz, BPSP / 595 D).

Od czerwca 2016 r. dostępna w Internecie.