Nosorożec włochaty
W okresach zimnych epok lodowcowych krajobraz charakteryzowały rozległe stepy. Roślinność, która na pierwszy rzut oka wydawała się uboga, była jednak wystarczająco pożywna dla roślinożerców. Do zwierząt, które radziły sobie z lodowatym zimnem, należały nosorożce włochate. Żywiły się głównie trawami i turzycami. W ich jadłospisie znajdowały się jednak również rośliny kompozytowe, wełniak, wierzby i olchy. Swoimi długimi rogami „zamiatały” ziemię, aby odsłonić rośliny. Potwierdzają to znaleziska skamieniałości, w których spód rogu jest starte. Poza tym róg był z pewnością niebezpieczną bronią, podobnie jak w przypadku dzisiejszych nosorożców. Nosorożce z epoki lodowcowej preferowały jako siedlisko doliny rzeczne.

Mamut stepowy uważany jest za potomka mamuta południowego i przodka mamuta włochatego. Podczas gdy mamut włochaty nie był większy od współczesnego słonia, mamut stepowy rzeczywiście osiągał rozmiary godne mamuta. Dzięki wysokości w kłębie sięgającej nawet 5 m i kłom, które mogły osiągać długość 5 m, mamuty stepowe należą do największych zwierząt trąbowców wszech czasów. W okresie od 900 000 do 400 000 lat temu przemierzały one dolinę Renu.

Po lewej: mamut stepowy
Mammuthus trogontherii
Największe kiedykolwiek znalezione
ramię trąbowca