Obszary dzikiej przyrody w rozumieniu „Krajowej strategii różnorodności biologicznej” to wystarczająco duże, (w znacznej mierze) niepodzielone, niewykorzystywane tereny, które służą do trwałego zapewnienia przebiegu procesów naturalnych bez wpływu człowieka.

W Niemczech obszary takie istnieją obecnie głównie w strefach rdzeniowych parków narodowych, na terenach „krajowego dziedzictwa przyrodniczego” oraz w niektórych dużych rezerwatach przyrody. Należy zidentyfikować kolejne obszary nadające się do rozwoju dzikiej przyrody. W tym celu należy wziąć pod uwagę w szczególności lasy publiczne, tereny bagienne, tereny zalewowe, odcinki wybrzeża i regiony wysokogórskie. Jednak również dawne nieruchomości wojskowe i tereny poprzemysłowe mogą stać się obszarami dzikiej przyrody. 

Od początku industrializacji, a zwłaszcza od lat 50. ubiegłego wieku, naturalne procesy dynamiczne w Europie Środkowej były systematycznie wypierane. Wszystko podlega przeznaczeniu wyznaczonemu przez człowieka. Jest to szczególnie widoczne w przypadku rzek i strumieni zmienionych przez człowieka, wałów przeciwpowodziowych na wybrzeżach morskich i lasów wykorzystywanych w leśnictwie.

Ruch „Wilderness” w Ameryce Północnej powstał w XVIII i XIX wieku jako przeciwieństwo znanych krajobrazów kulturowych Europy Środkowej, w oparciu o doświadczenia związane z pierwotnymi krajobrazami Nowego Świata. W drugiej połowie XIX wieku doprowadził on do utworzenia pierwszych parków narodowych. Dzika przyroda to jednak nie tylko ruch, ale pod wieloma względami podstawa naszego życia:

• Zagrożone zwierzęta, rośliny i mikroorganizmy znajdują w obszarach dzikiej przyrody ważne siedliska i schronienie. Połączenie takich biotopów zwiększa szanse na przetrwanie również dla gatunków migrujących.
• Zdrowe lasy, torfowiska i tereny zalewowe łagodzą ekstremalne skutki zmian klimatycznych i trwale obniżają stężenie dwutlenku węgla w atmosferze. Dają one organizmom żywym przestrzeń i czas na dostosowanie się do nowych warunków klimatycznych.
• Powodzie często mają katastrofalne skutki dla ludzi, gospodarki i infrastruktury. W dzikich terenach zalewowych woda ma wystarczająco dużo miejsca, a obszary zamieszkane są chronione.
• Czysta woda pitna, tlen do oddychania lub zapylanie roślin to tylko niektóre z dobrodziejstw natury, od których jesteśmy bezwzględnie zależni.
• Im bardziej dzika jest przyroda, tym bardziej podoba się wielu ludziom. Według Federalnego Urzędu Ochrony Przyrody, niemieckie parki narodowe odwiedza rocznie 53 miliony osób. Obszary dzikiej przyrody stanowią przeciwwagę dla intensywnie użytkowanych terenów kulturowych. Ciało i dusza odnajdują spokój. Dlatego obszary dzikiej przyrody są popularnymi miejscami wypoczynku i wakacji na całym świecie.
• Czerpiemy naszą wiedzę z dzikiej przyrody. Dzięki tej wiedzy można opracować koncepcje niezbędne do przetrwania w rolnictwie i leśnictwie, a także w zakresie ochrony przed powodziami i zmianami klimatu.

Pomimo dobrych argumentów, według aktualnych szacunków obszary dzikiej przyrody stanowią w Niemczech około 0,6% powierzchni kraju. Z punktu widzenia ochrony przyrody jest to, jak opisano na początku, zbyt mało. Procesy naturalne są jednak szczególnie ważne dla wielu gatunków i siedlisk, dlatego ich ochrona lub ponowne dopuszczenie jest istotnym celem ochrony przyrody. Oprócz ochrony tropikalnych lasów deszczowych lub afrykańskich sawann, nienaruszona przyroda powinna zyskać więcej przestrzeni również w Niemczech. Zgodnie z wytycznymi UE dotyczącymi ochrony różnorodności biologicznej do 2030 r. 30% powierzchni lądowej Europy ma zostać objęte ochroną.

Miejsca dzikiej przyrody można znaleźć w ramach inicjatywy „Wildnis in Deutschland” (Dzika przyroda w Niemczech): 19 stowarzyszeń i fundacji zajmujących się ochroną przyrody pokazuje w swojej „Agendzie dla dzikiej przyrody”, jak możemy stworzyć więcej obszarów dzikiej przyrody w Niemczech. Na stronie internetowej można znaleźć informacje na temat obszarów dzikiej przyrody, celów, postulatów, zaleceń dotyczących działań i możliwości uczestnictwa.

Doświadcz dzikiej przyrody w pobliżu Moguncji:

W parku narodowym Hunsrück-Hochwald powstaje las pierwotny jutra. Położony w zachodniej części Hunsrücku obszar o powierzchni około 10 200 hektarów rozciąga się na wyżynach Hunsrücku. Kraje związkowe Saara i Nadrenia-Palatynat wspólnie utworzyły park narodowy wiosną 2015 roku. Najwyższa góra Niemiec na zachód od Renu, Erbeskopf, ma 816 metrów n.p.m. i jest jednocześnie najwyższym punktem w parku narodowym.

W Rheingau-Taunus znajduje się największy obszar leśny w Hesji o powierzchni prawie 22 000 hektarów. Las naturalny Wispertaunus jest jego częścią i zajmuje powierzchnię ponad 1000 hektarów. Od 2016 roku buk i dąb mogą tu rosnąć krzywo, osiągać sędziwy wiek i w końcu się przewrócić. Wtedy powstaje nowe życie. Dziki las z naturalnymi strumieniami, takimi jak Wisper, jest prawdziwą skarbnicą różnorodności biologicznej.

Fundusz na rzecz rozwoju dzikiej przyrody w Niemczech: Aby wesprzeć osiągnięcie celu 2% powierzchni dzikiej przyrody, rząd federalny utworzył fundusz na rzecz dzikiej przyrody. W aktualnym budżecie federalnym przeznaczono na ten cel 20 milionów euro, które mają służyć do zakupu odpowiednich terenów lub zapewnienia rekompensaty finansowej za rezygnację z użytkowania. O dofinansowanie mogą ubiegać się również osoby prywatne.

Dzika przyroda jest również tematem Niemieckiego Dnia Ochrony Przyrody, który odbędzie się w dniach 31.05 – 02.06.2021 r. Pod hasłem „MIASTO-WIEŚ-RZEKA – jakiej przyrody pragniemy?” największy w Niemczech kongres poświęcony ochronie przyrody poszukuje odpowiedzi na pilne pytania, które wynikają z szybkich zmian zachodzących w naszych miastach i obszarach wiejskich, a także z klimatu dla ochrony przyrody. Osoby zainteresowane mogą wziąć udział w cyfrowych forach specjalistycznych, wydarzeniach towarzyszących oraz hybrydowym wydarzeniu na żywo.

Więcej informacji na ten temat oraz wymienione wskazówki można znaleźć m.in. w liście linków.