W swoim naturalnym środowisku zwykły drzewo trąbkowe osiąga wysokość do 18 m. Wraz z wiekiem korona rozwija się raczej w szerokość. W ostatnich latach surmia coraz częściej znajduje zastosowanie w ogrodach prywatnych. Z jednej strony, ze względu na swoją wysokość, należy raczej do drzew niewielkich i w razie potrzeby można ją przycinać, nawet dość radykalnie, z drugiej strony jest bardzo mało wymagająca i nie ma wielkich potrzeb pod względem gleby i stanowiska. Od czerwca do lipca kwitnie obficie i stanowi wtedy prawdziwą ozdobę ogrodu. Drzewo szczególnie dobrze prezentuje się w pojedynczej kompozycji. Wówczas dolne gałęzie sięgają ziemi, tworząc malowniczy obraz.

• Pochodzenie: południowo-wschodnia część Ameryki Północnej

• Wysokość: 8–15 m

• Liście: sercowate; do 20 cm długości; świeżozielone; jesienne zabarwienie jasnożółte; wcześnie opadające

• Kwitnienie: czerwiec–lipiec, 10–20 cm długości, wyprostowane, bogato rozgałęzione wiechy; pojedyncze kwiaty dzwonkowate; białe z żółtymi paskami i fioletowymi kropkami

• Owoce: zakrzywione torebki o długości do 35 cm, pozostające na drzewie do zimy
  
  
• Gleba/stanowisko: półcień do pełnego słońca; najlepiej bezwietrzne, duża tolerancja na suszę, upał i klimat miejski

• Cechy szczególne: podobnie jak drzewo dzwonkowe, po radykalnym przycięciu w okresie spoczynku wegetacyjnego w następnym roku drzewo trąbkowe wypuszcza bardzo długie pędy i ogromne liście. Są one bardzo dekoracyjne. Wadą, zwłaszcza w przypadku wykorzystania w ogrodach prywatnych, może być bardzo późne wypuszczanie liści na wiosnę. Ponadto drzewo stosunkowo wcześnie traci liście.