Karl Delorme (*23.1.1920 † 12.3.2011) urodził się w samym sercu starego miasta w Moguncji jako trzecie dziecko w rodzinie rzemieślników. Karierę zawodową rozpoczął od praktyki jako zecer w drukarni katolickiego domu praktykantów. W młodości był aktywnym członkiem katolickiej młodzieżówki. Od sierpnia 1939 r. do marca 1946 r. Delorme przeżył i doświadczył wojny oraz niewoli wojennej – prawdopodobnie najbardziej bolesnego rozdziału swojego życia.

Karl Delorme należy do grona osobistości w Moguncji, które miały istotny wpływ na kształtowanie polityki lokalnej w dziesięcioleciach po II wojnie światowej. W duchu solidarności społecznej i chrześcijańskiej miłości bliźniego wykonał w Moguncji ogromną, znaczącą pracę na rzecz odbudowy miasta, wyznaczając przy tym dalekowzrocznie kierunki rozwoju miasta w wielu dziedzinach, z których mieszkańcy Moguncji czerpią korzyści do dziś.

Do jego zasług należy pokonanie katastrofalnego niedoboru mieszkań w latach 50. i 60. XX wieku, będącego następstwem II wojny światowej. Karl Delorme, który już wiele lat wcześniej angażował się w tę sprawę jako członek rady miejskiej, w 1957 roku został pełnoetatowym zastępcą burmistrza ds. spraw społecznych i mieszkalnictwa i dzięki swojej niewyczerpanej energii i sile przebicia uczynił sobie za priorytetowe zadania wspieranie budownictwa socjalnego, powrót ewakuowanych, pomoc bezdomnym i rozwiązanie problemu niedoboru mieszkań w zniszczonym Moguncji.

Następnie zrealizowano wiele innych projektów, takich jak rozbudowa sieci przedszkoli, budowa żłobków i przedszkoli, utworzenie placów zabaw dla dzieci, budowa nowego domu młodzieży, utworzenie ośrodków młodzieżowych, warsztatów dla osób niepełnosprawnych, budowa domów dla osób niepełnosprawnych, centrum dla niewidomych w Moguncji, przedszkoli specjalnych dla dzieci niepełnosprawnych umysłowo i fizycznie, utworzenie grupy roboczej ds. psychospołecznych, budowa pierwszego domu spokojnej starości w Nadrenii-Palatynacie i dwóch kolejnych domów spokojnej starości, utworzenie dziennych ośrodków opieki dla osób starszych i organizacja wielu wydarzeń kulturalnych i towarzyskich dla seniorów, utworzenie mobilnych służb pomocy, wprowadzenie „Dnia obcokrajowca” (dzisiaj: Tydzień Międzykulturowy), wspieranie pracy niezależnych organizacji charytatywnych.

Jako dyrektor ds. renowacji od 1972 r. miał do wykonania „zadanie stulecia”, z wielką dyplomacją pośredniczył między różnymi grupami interesów i zadbał o to, aby spory ostatecznie zakończyły się owocnymi wynikami i mieszkańcy Moguncji odzyskali swoje stare miasto.

Związek urodzonego w Moguncji mieszkańca z jego miastem przejawiał się również w licznych inicjatywach Karla Delorme'a, które skutecznie promowały tradycje i kulturę. Nie ma prawie żadnego dużego festynu ludowego w Moguncji, który nie wywodziłby się bezpośrednio lub pośrednio od Karla Delorme'a. Święto św. Jana, festiwal Open Ohr lub cykl „Mainz lebt auf seinen Plätzen” (Moguncja żyje na swoich placach) byłyby nie do pomyślenia bez jego zaangażowania. Sam będąc aktywnym uczestnikiem karnawału, wspierał tradycje karnawałowe, a ostatnio, jako „spiritus rector” i zdecydowany promotor Muzeum Karnawału w Moguncji, stworzył wyjątkowy i trwały pomnik największego święta swojego rodzinnego miasta. Jako członek niemieckiego Bundestagu szczególnie zależało mu na powrocie dzielnic Moguncji położonych po prawej stronie Renu (AKK).

Karl Delorme może pochwalić się imponującym dorobkiem, który poświęcił swojemu miastu Moguncji i dzięki któremu wywarł na nie trwały wpływ. Dzięki temu zyskał wysokie uznanie, szacunek i popularność w Moguncji i poza nią. Jego oparte na chrześcijańskiej etyce, wiarygodne i przeżywane człowieczeństwo, połączone z wyczuciem tego, co jest możliwe do zrealizowania, do dziś stanowi wzór do naśladowania. Przez dziesięciolecia Karl Delorme dokonał dla Moguncji wielu wyjątkowych i trwałych rzeczy w wielu ważnych dziedzinach.