Karl Delorme
Honorowy obywatel stolicy kraju związkowego Moguncji
Biografia
Karl Delorme (*23.1.1920 † 12.3.2011) urodził się w samym sercu starego miasta w Moguncji jako trzecie dziecko w rodzinie rzemieślników. Karierę zawodową rozpoczął od praktyki jako zecer w drukarni katolickiego domu praktykantów. W młodości był aktywnym członkiem katolickiej młodzieżówki. Od sierpnia 1939 r. do marca 1946 r. Delorme przeżył i doświadczył wojny oraz niewoli wojennej – prawdopodobnie najbardziej bolesnego rozdziału swojego życia.
W 1957 roku 37-letni radny Karl Delorme został wybrany na pełnoetatowego dyrektora wydziału. Odpowiadał za sprawy socjalne i młodzieżowe, sprawy uchodźców oraz urząd ds. wyrównywania obciążeń, domy spokojnej starości, a także mieszkalnictwo i służbę zdrowia. W 1983 roku został posłem do niemieckiego Bundestagu.
Oprócz pełnienia funkcji zawodowych objął wiele stanowisk honorowych, za co został uhonorowany wysokimi odznaczeniami. Jako przykład jego działalności społecznej można wymienić następujące organizacje: Arbeiter Samariter Bund Rheinland-Pfalz (ASB), Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge (VDK), Deutscher Jugendherbergs-Verein (DJH), Fundacja Jakoba Wuchera, Stowarzyszenie na rzecz Muzeum Karnawału, Landesfilmdienst, Stowarzyszenie na rzecz Open Ohr 2000, Towarzystwo Gutenberga, Rotarianie oraz Stowarzyszenie na rzecz „Kinderhaus Goetheplatz”. W latach 1962–1983 Karl Delorme pełnił funkcję honorowego sędziego społecznego. SPD w Moguncji, Związek Emerytów i Niewidomych, Stowarzyszenie na rzecz Niewidomych oraz dwanaście korporacji karnawałowych wybrały go na członka honorowego.
Delorme jest odznaczony Federalnym Krzyżem Zasługi na wstążce, Krzyżem Zasługi I klasy oraz Wielkim Federalnym Krzyżem Zasługi. Ponadto został uhonorowany honorowym pierścieniem miasta Moguncji, złotą odznaką Rheingold, medalem św. Marcina diecezji Moguncji, złotym i srebrnym krzyżem honorowym ASB oraz Krajowym Orderem Zasługi Nadrenii-Palatynatu.
Powody przyznania honorowego obywatelstwa
Karl Delorme należy do grona osobistości z Moguncji, które w znacznym stopniu wpłynęły na kształt polityki samorządowej w dziesięcioleciach po II wojnie światowej. W duchu solidarności społecznej i chrześcijańskiej miłości bliźniego wykonał w Moguncji szeroko zakrojone i przełomowe działania na rzecz odbudowy miasta, wyznaczając przy tym z wyprzedzeniem pionierskie kierunki rozwoju w wielu dziedzinach, z których mieszkańcy Moguncji czerpią korzyści do dziś.
Do jego zasług należy przezwyciężenie katastrofalnego niedoboru mieszkań w latach 50. i 60. XX wieku, będącego konsekwencją II wojny światowej. Karl Delorme, który już wiele lat wcześniej angażował się w tę sprawę jako radny miejski, w 1957 roku objął stanowisko pełnoetatowego zastępcy burmistrza ds. spraw społecznych i mieszkalnictwa i dzięki swojej niewyczerpanej energii oraz determinacji uczynił wspieranie budownictwa socjalnego, powrót ewakuowanych, pomoc osobom bezdomnym oraz rozwiązanie problemu niedoboru mieszkań w zniszczonym Moguncji.
Następnie zrealizowano wiele innych projektów, takich jak rozbudowa sieci przedszkoli, budowa świetlic dla dzieci i żłobków, tworzenie placów zabaw dla dzieci, budowa nowego Domu Młodzieży, tworzenie ośrodków młodzieżowych, warsztatów dla osób niepełnosprawnych, budowa domów opieki dla osób niepełnosprawnych, Centrum dla Niewidomych w Moguncji, specjalnych przedszkoli dla osób z niepełnosprawnością umysłową i fizyczną, utworzenie grupy roboczej ds. pomocy psychospołecznej, budowa pierwszego domu spokojnej starości w Nadrenii-Palatynacie oraz dwóch kolejnych domów spokojnej starości, utworzenie dziennych ośrodków opieki dla seniorów oraz organizacja wielu wydarzeń kulturalnych i towarzyskich dla osób starszych, stworzenie mobilnych służb pomocowych, wprowadzenie „Dnia obcokrajowców” (obecnie: Tydzień Międzykulturowy), wspieranie działalności niezależnych stowarzyszeń pomocy społecznej.
Jako dyrektor ds. renowacji od 1972 roku musiał zmierzyć się z „zadaniem stulecia”, z wielką dyplomatyczną zręcznością pośredniczył między różnymi grupami interesów i zadbał o to, by spory ostatecznie zaowocowały konstruktywnymi wynikami, a mieszkańcy Moguncji odzyskali swoją starówkę.
Przywiązanie tego urodzonego w Moguncji mieszkańca do swojego miasta przejawiało się również w licznych inicjatywach Karla Delorme’a, które skutecznie promowały tradycje i kulturę. Nie ma więc prawie żadnego dużego festynu ludowego w Moguncji, który nie wywodziłby się – bezpośrednio lub pośrednio – od Karla Delorme’a. Święto św. Jana, festiwal „OPEN OHR” czy cykl „Mainz lebt auf seinen Plätzen” byłyby nie do pomyślenia bez jego zaangażowania. Sam będąc aktywnym uczestnikiem karnawału, wspierał on tę szaloną tradycję, a ostatnio, jako „duchowy przywódca” i gorliwy orędownik Muzeum Karnawału w Moguncji, pozostawił po sobie wyjątkowy i trwały ślad w historii największego święta swojego rodzinnego miasta. Jako członek niemieckiego Bundestagu szczególnie zależało mu na przywróceniu dzielnic Moguncji położonych na prawym brzegu Renu (AKK).
Karl Delorme może pochwalić się imponującym dorobkiem życia, który poświęcił swojemu miastu – Moguncji – i dzięki któremu wywarł na nie trwały wpływ. Przyniosło mu to w Moguncji i poza nią wielkie uznanie, szacunek i popularność. Jego oparte na etyce chrześcijańskiej, wiarygodne i przeżywane w praktyce człowieczeństwo, połączone z wyczuciem tego, co wykonalne, do dziś stanowi wzór do naśladowania. Przez dziesięciolecia Karl Delorme dokonał dla Moguncji wyjątkowych i trwałych osiągnięć w wielu ważnych dziedzinach.