Łacińska nazwa orzecha skrzydlatego pochodzi od greckich słów pteron = skrzydło i carya = orzech. Należy on do rodziny orzechowatych. Pochodzący z Kaukazu i północnego Iranu orzech skrzydlaty rośnie głównie na terenach zalewowych rzek i bez szkody znosi długotrwałe powodzie. Od około 150 lat drzewo to sadzi się w parkach i dużych ogrodach, częściowo również jako drzewo alejowe. W starszym wieku szeroka korona nadaje drzewu dekoracyjny wygląd. Szczególnie ozdobne są jesienne żółte liście i charakterystyczne owoce. Można je wykorzystać do rękodzieła. Drewno tego drzewa jest jednym z najcenniejszych gatunków forniru do produkcji mebli. Bardzo ceniony jest jego delikatny, wyraźny ciemny rysunek.

• Pochodzenie: wilgotne lasy od Kaukazu po północną Persję

• Wysokość: 15–20 m
  
  
• Liście: naprzemienne, pierzaste, do 50 cm długości, 13 do 21 listków, jajowate, 8 do 12 cm długości, ciemnozielone, bardzo wczesne pączkowanie, jesienne zabarwienie żółte
  
  
• Kwiaty: zielone w zwisających kotkach, męskie kwiatostany do 20 cm długości; maj
  
  
• Owoc: półokrągłe, skrzydlate orzeszki, ułożone jak nawleczone na cienkim trzpieniu o długości do 40 cm
  
  
• Gleba/stanowisko: bardzo przystosowalna, preferuje wilgotne do mokrych, głębokie, żyzne gleby; stanowiska słoneczne do półcienistych
  
  
Cechy szczególne: na wilgotnych glebach orzech skrzydlaty tworzy silne rozłogi sięgające poza koronę drzewa.