Pomysł na rodzaj ogrzewania podłogowego pochodzi właściwie od Greków (z greckiego hypocauston = „ogrzewanie od dołu”). Często bogato zdobiona podłoga była podtrzymywana przez małe filary. Ogień z drewna rozprowadzał ciepło w utworzonych w ten sposób kanałach bezpośrednio pod podłogą i zapewniał przyjemną temperaturę około 25 stopni.

Ogrzewanie podłogowe było częścią zaawansowanej rzymskiej kultury budowlanej, która znała już zindustrializowane cegielnie.

Rekonstrukcja pokazuje mur łuskowy ścian domu z bloków wapienia. Wnętrze wyposażone jest w ogrzewanie w postaci pustej przestrzeni pod właściwą podłogą. Niskie, ściśle przylegające do siebie filary z małych kwadratowych lub okrągłych cegieł podtrzymują płytki ceramiczne, które dodatkowo pokryte są jastrychem. Razem tworzą one podłogę.

W zewnętrznej kotłowni rozpalany jest ogień. Powstające w ten sposób gorące powietrze przepływa przez łączący kanał do pustki i ogrzewa podłogę z płytek ceramicznych od spodu. Podłoga równomiernie oddaje ciepło do pomieszczenia powyżej.

Pozostałości hipokaustu można obejrzeć w parku przy Schillerplatz, obok magazynu prowiantowego.