Rzymski teatr sceniczny

Teatr rzymski został zbudowany w czasach rzymskiego miasta Mogontiacum i jest obecnie dostępny jako ważne stanowisko archeologiczne.

Tablica informacyjna przy rzymskim teatrze scenicznym

W nowym centrum dla zwiedzających, położonym nad rzymskim teatrem scenicznym, można obejrzeć wystawę poświęconą teatrowi oraz dwóm pobliskim zabytkom kultury rzymskiej: kamieniowi Drusa i barokowej cytadeli. Wystawa jest odpowiednia również dla dzieci! Ponadto panoramiczne okno zapewnia wyjątkowo piękny widok na rzymski teatr sceniczny.

Zapytania dotyczące specjalnych oprowadzeń można kierować na adres daniel.geissler@stadt.mainz.de.

Miejsce dla dziesięciu tysięcy osób

Podobnie jak termy, teatry były nieodłącznym elementem życia rzymskiego. Nie było chyba miasta w Imperium Rzymskim, które byłoby tak małe, aby nie posiadało przynajmniej jednego teatru lub amfiteatru.

Jednak odkrycia dokonane podczas budowy dróg do cytadeli w Moguncji w latach 1914–1916 przerosły wszelkie wyobrażenia. Natrafiono na antyczny teatr o gigantycznych rozmiarach. Największy teatr na północ od Alp posiadał widownię o szerokości 116 metrów. Jego scena miała 42 metry. Rzędy widowni mogły pomieścić około dziesięciu tysięcy widzów – dziesięć razy więcej niż mieści Wielki Teatr Państwowy w Moguncji.

W 2006 roku, z inicjatywy ówczesnego burmistrza Moguncji Jensa Beutela i rady miejskiej, we współpracy z Deutsche Bahn, zmieniono nazwę dworca południowego, znajdującego się poniżej stanowiska archeologicznego. Od tego czasu osoby dojeżdżające do pracy i goście miasta wsiadają, wysiadają i przesiadają się na dworcu „Mainz – Römisches Theater”. Szklana ściana na peronie otwiera teraz widok na pozostałości rzymskiego teatru. Prawdziwa wizytówka przeszłości!

Rzymski teatr sceniczny w skrócie

Fakty, liczby i dane

Historyczny

Poprzednia budowla teatru została prawdopodobnie wzniesiona na początku I wieku naszej ery. Była ona prawdopodobnie wykorzystywana jako miejsce zgromadzeń podczas cywilnych uroczystości upamiętniających zmarłego wodza Drususa, którego honorowy grobowiec został wzniesiony zaledwie około 340 metrów dalej, na terenie dzisiejszej cytadeli.

W tym celu spotykali się tu przedstawiciele 60 galijskich gmin. Mogontiacum – stolica rzymskiej prowincji Górna Germania – było zatem politycznym miejscem pielgrzymek dla Germanii i Galii, gdzie co roku upamiętniano wspólne rzymskie korzenie.

W średniowieczu prawdopodobnie rozpoczęto rozbiórkę coraz większej liczby kamieni z budowli teatralnej. Teatr popadł w ruinę. Wraz z budową cytadeli w połowie XVII wieku teren ten został wyrównany i popadł w zapomnienie. Części rzymskich murów zostały wykorzystane do budowy bastionu Albani w wałach obronnych. Dziś można wyraźnie dostrzec, gdzie kończą się rzymskie mury, a zaczyna bastion z XVII wieku.

Wykopaliska

Już podczas budowy linii kolejowej Ludwigsbahn w Hesji w 1884 roku odkryto rzymskie mury, które jednak zostały rozebrane w celu budowy torów. Znaczenie tego znaleziska zostało docenione dopiero na początku XX wieku, kiedy podczas budowy nowych dróg do cytadeli ponownie natrafiono na pozostałości murów. Z powodu dwóch wojen światowych znalezisko nie zostało odkryte zgodnie z planem i ponownie popadło niemal w zapomnienie.

Właściwe wykopaliska częściowego odcinka przez Landesarchäologie Mainz rozpoczęły się w 1997 roku. Zachowały się fundamenty teatru, które pozwalają wnioskować o jego formie architektonicznej.

W pracach wykopaliskowych aktywnie pomagało wiele osób. Oprócz archeologów i studentów prace wspierali również wolontariusze. Wykopaliska stały się wielkim wspólnym przedsięwzięciem, w którym uczestniczyli archeolodzy, mieszkańcy, firmy, darczyńcy, urzędy miejskie i Niemiecka Fundacja Ochrony Zabytków.

Architektura

Dzisiaj

W 2005 roku, pod kierownictwem ówczesnego archeologa krajowego, pierwsze pięć rzędów siedzeń zostało zbudowanych jako konstrukcja drewniana w formie półkolistych, wznoszących się stopni. Konstrukcja ta stawała się coraz bardziej zniszczona i zgniła, co spowodowało poważne zagrożenie zawaleniem. W związku z tym w 2017 roku odnowiono elementy balustrady, aby można było ponownie organizować wycieczki z przewodnikiem i mniejsze imprezy.

W 2016 roku zburzono czterometrowy kamienny mur na peronie 4. W międzyczasie zastąpiła go szklana fasada. Niezależnie od tego, czy przyjeżdżają, czy odjeżdżają, podróżni mają od tego czasu swobodny i imponujący widok na pozostałości rzymskiego teatru. A tym samym na czasy, kiedy Moguncja nazywała się jeszcze Mogontiacum.

A propos: czy zauważyliście kiedyś, że bruk na peronie 2/3 jest częściowo szary, a częściowo jasny? Nie jest to przypadkowe: jasne kamienie zaznaczają przypuszczalny przebieg dawnej ściany scenicznej, która prawdopodobnie była tak wysoka, jak najwyższy rząd widowni.

Doświadczenie rzymskiego teatru scenicznego

Teatr sceniczny stał się magnesem przyciągającym publiczność. Tylko w „Dniu Otwartych Zabytków (Otwiera się w nowej karcie)”, który odbywa się w drugą niedzielę września, przybywają tu tysiące zwiedzających.

Istnieją dwie możliwości, aby doświadczyć rzymskiego teatru scenicznego w zupełnie inny sposób

– podczas wycieczek z przewodnikiem po pozostałościach murów, organizowanych przez inicjatywę Römisches Mainz: Termine und After-work (Otwiera się w nowej karcie)
wirtualnie w aplikacji Mainz-App (Otwiera się w nowej karcie)

Przyszłość teatru rzymskiego

Od 2019 roku trwają intensywne prace nad koncepcją trwałej i zrównoważonej konserwacji. W przyszłości planuje się ponowne wykorzystanie teatru scenicznego, przynajmniej częściowo, jako takiego. Projektem kieruje miejska firma zarządzająca nieruchomościami Mainz (GWM).

Odpowiednie plany są obecnie w trakcie realizacji. Więcej informacji na temat rzymskiego teatru można znaleźć na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Dziedzictwa Kulturowego Nadrenii-Palatynatu, Dyrekcji Archeologii Krajowej w Moguncji (Otwiera się w nowej karcie).

Kalendarium:

Sierpień 2018: powołanie komisji ekspeGeneralnej ds. Dziedzictwa Kulturowego Nadrenii-Palatynatu, Dyrekcji Archeologii Krajowej w Moguncji (Otwiera się w nowej karcie).

Kalendarium:

Sierpień 2018: powołanie komisji ekspertów w celu ustalenia dalszego postępowania w zakresie konserwacji.

Wiosna 2019 r.: sympozjum poświęcone opracowaniu ogólnej koncepcji, a następnie konkurs architektoniczny.