Wzniesiony: poprzednia budowla na początku I wieku naszej ery. Widoczne obecnie pozostałości murów pochodzą z późniejszego okresu, około 310 roku naszej ery.

Poprzednia budowla teatru została prawdopodobnie wzniesiona na początku I wieku naszej ery. Była ona prawdopodobnie wykorzystywana jako miejsce zgromadzeń podczas cywilnych uroczystości upamiętniających zmarłego wodza Drususa, którego honorowy grobowiec został wzniesiony zaledwie około 340 metrów dalej, na terenie dzisiejszej cytadeli.

W tym celu spotykali się tu przedstawiciele 60 galijskich gmin. Mogontiacum – stolica rzymskiej prowincji Górna Germania – było zatem politycznym miejscem pielgrzymek dla Germanii i Galii, gdzie co roku upamiętniano wspólne rzymskie korzenie.

W średniowieczu prawdopodobnie rozpoczęto rozbiórkę coraz większej liczby kamieni z budowli teatralnej. Teatr popadł w ruinę. Wraz z budową cytadeli w połowie XVII wieku teren ten został wyrównany i popadł w zapomnienie. Części rzymskich murów zostały wykorzystane do budowy bastionu Albani w wałach obronnych. Dziś można wyraźnie dostrzec, gdzie kończą się rzymskie mury, a zaczyna bastion z XVII wieku.

Teatr składał się ze sceny i półokrągłej widowni. Rosnące rzędy siedzeń zostały wbudowane w wzgórze i mogły pomieścić około dziesięciu tysięcy widzów.

Ściany wykonano z rzymskiego betonu lanego (opus caementicium) i pokryto jedynie z zewnątrz małymi blokami kamiennymi. W celu stabilizacji Rzymianie dodali podwójne warstwy płytek ceramicznych.

W 2005 roku, pod kierownictwem ówczesnego archeologa krajowego, pierwsze pięć rzędów siedzeń zostało zbudowanych jako konstrukcja drewniana w formie półkolistych, wznoszących się stopni. Konstrukcja ta stawała się coraz bardziej zniszczona i zgniła, co spowodowało poważne zagrożenie zawaleniem. W związku z tym w 2017 roku odnowiono elementy balustrady, aby można było ponownie organizować wycieczki z przewodnikiem i mniejsze imprezy.

W 2016 roku zburzono czterometrowy kamienny mur na peronie 4. W międzyczasie zastąpiła go szklana fasada. Niezależnie od tego, czy przyjeżdżają, czy odjeżdżają, podróżni mają od tego czasu swobodny i imponujący widok na pozostałości rzymskiego teatru. A tym samym na czasy, kiedy Moguncja nazywała się jeszcze Mogontiacum.

A propos: czy zauważyliście kiedyś, że bruk na peronie 2/3 jest częściowo szary, a częściowo jasny? Nie jest to przypadkowe: jasne kamienie zaznaczają przypuszczalny przebieg dawnej ściany scenicznej, która prawdopodobnie była tak wysoka, jak najwyższy rząd widowni.