Cedr libański występuje głównie w krajach położonych nad północno-wschodnią częścią Morza Śródziemnego. Największe skupiska występują w Turcji, Syrii i Libanie. W górach Taurus nawet wysokości powyżej 2000 metrów nie stanowią przeszkody dla cedru. Jest to popularne drzewo w parkach i ogrodach.

• Pochodzenie: Turcja, Liban, Syria
  
  
• Wysokość: 25–40 metrów
  
  
• Igły: ciemnozielone; do 4 cm długości; przypominające modrzew, ponieważ liczne igły skupiają się w kępki na krótkich pędach
  
  
• Kwiat: męskie szyszki kwiatowe o długości 3–5 cm, żółtawe, od czerwca na 4–5-letnich krótkich pędach; kwiaty żeńskie niebieskawo-zielone, 1 cm, od września
  
  
• Owoce: szyszki; wyprostowane, beczkowate, spłaszczone u góry, lekko wgniecione; długość 8–10 cm
  
  
• Gleba/stanowisko: gleby umiarkowanie suche do świeżych, bogate w składniki odżywcze, przepuszczalne; stanowiska słoneczne; wysokie zapotrzebowanie na ciepło, ale mimo to wyjątkowo mrozoodporne
  
  
• Cechy szczególne: cedr libański potrzebuje jeszcze bardziej niż inne drzewa iglaste regularnych opadów w zimie, ponieważ tempo parowania pozostających na drzewie igieł pozostaje bardzo wysokie nawet w zimnych porach roku. Większość ludzi zna Cedrus libani dzięki jego obecności na fladze państwowej Libanu.