Niższy organ ds. gospodarki wodnej uczestniczy jako podmiot reprezentujący interesy publiczne w procedurach udzielania zezwoleń zgodnie z innymi przepisami, na przykład zgodnie z prawem budowlanym w zakresie planowania przestrzennego i procedur udzielania pozwoleń na budowę. Kolejnym ważnym zadaniem dolnego urzędu wodnego jest nadzór i udział w procedurach udzielania zezwoleń dla prywatnych i przemysłowych zakładów zajmujących się substancjami zagrażającymi wodzie. Kolejnym zadaniem w ramach tego obszaru działalności jest egzekwowanie statutu miasta Moguncji dotyczącego zaopatrzenia w wodę, w szczególności egzekwowanie obowiązku podłączenia się do publicznej sieci wodociągowej i korzystania z niej.

Przedsiębiorstwo gospodarcze – oddział ds. odwadniania – jest odpowiedzialne za odprowadzanie ścieków, wody deszczowej i mieszanej, a także za oczyszczanie i bezpieczne usuwanie ścieków na terenie miasta Moguncji i gminy związkowej Bodenheim.

Trzy zakłady wodociągowe Eich, Hof Schönau i Petersaue zaopatrują Moguncję i okolice w wodę pitną. Na stronach internetowych Mainzer Netze można znaleźć informacje na temat jakości wody pitnej, obszarów zaopatrzenia i cen wody pitnej. Dzielnice Moguncji Laubenheim i Ebersheim są zaopatrywane przez Wasserversorgung Rheinhessen GmbH.

Silne wahania poziomu wód gruntowych na terenie miasta, obserwowane od lat, były w przeszłości często powodem zapytań ze strony organów politycznych, administracji i mieszkańców. W związku z tym Urząd ds. Zieleni i Środowiska zebrał i przeanalizował dostępne pomiary poziomu wód gruntowych z wybranych studni i punktów pomiarowych na terenie miasta.

Aktualne dane dotyczące studni, źródeł i punktów pomiarowych wód gruntowych są stale rejestrowane, a tym samym aktualizowane są odpowiednie bazy danych systemu informacji o środowisku. Baza danych zawiera informacje dotyczące około 1200 studni, punktów pomiarowych wód gruntowych i źródeł na terenie miasta.

Z około 600 mm opadów (średnia wieloletnia), które spadają rocznie na obszarze miasta Moguncja, ponad połowa wyparowuje. Znaczna część spływa bezpośrednio po powierzchniach nieprzepuszczalnych i wodach powierzchniowych. Tylko 10–15% wsiąka w glebę, gdzie jest częściowo magazynowane, a następnie ponownie oddawane do atmosfery poprzez parowanie z gleby i pobieranie wody przez rośliny. Niewielka część może jednak dalej wsiąkać i wzbogacać wody gruntowe (ok. 50–80 mm/rok). Wody gruntowe powracają do obiegu wodnego poprzez źródła i połączenia z wodami powierzchniowymi.

Aby jak najmniej zakłócać ten naturalny cykl, należy w miarę możliwości unikać lub kompensować ingerencje, takie jak uszczelnianie powierzchni. Przyczynia się do tego infiltracja wody opadowej z utwardzonych lub uszczelnionych powierzchni.

Zgodnie z wytycznymi gospodarki wodnej woda opadowa powinna, o ile pozwalają na to warunki podłoża, wsiąkać w powierzchniach, na których się pojawia.

W związku z wyznaczaniem terenów budowlanych i różnymi działaniami budowlanymi, Urząd ds. Zieleni i Środowiska przeprowadza na żądanie analizę dostępnych danych dotyczących gleby i profili wierceń. W razie potrzeby zleca się badania gleby i próby infiltracji. Na podstawie wyników badań formułuje się następnie wnioski dotyczące możliwości infiltracji wody opadowej.

Przechowywanie substancji zagrażających wodzie obejmuje np. zbiorniki magazynowe na olej opałowy i paliwa, a także instalacje przemysłowe i komercyjne, które mają do czynienia z takimi substancjami.

Zasadniczo instalacje do obchodzenia się z substancjami zagrażającymi wodzie muszą być budowane i eksploatowane w taki sposób, aby nie powodowały zanieczyszczenia lub niekorzystnych zmian w wodach. Operatorzy takich instalacji są zobowiązani do utrzymywania ich w odpowiednim stanie i eksploatowania ich w sposób prawidłowy.

Aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie zbiorników i instalacji, ustawodawca wprowadził odpowiednie regulacje prawne. W ustawie o gospodarce wodnej w §§ 62 i 63 określono wymagania dotyczące postępowania z substancjami zagrażającymi wodzie oraz przydatności instalacji do przechowywania, rozlewania lub przeładunku tych substancji.

Urząd ds. zieleni i środowiska, jako niższy organ wodny kraju związkowego Nadrenia-Palatynat, jest między innymi odpowiedzialny za egzekwowanie tego rozporządzenia i nadzorowanie dowodów kontroli przeprowadzonych przez biegłych lub organizacje biegłych.

Należy również pamiętać o obowiązku zgłoszenia, na przykład przed budową, ale także przed zamknięciem instalacji do przechowywania substancji zagrażających wodzie. Obowiązki te są uregulowane w § 40 AwSV lub § 65 ustawy wodnej kraju związkowego Nadrenia-Palatynat (LWG).

W przypadku instalacji jednej lub kilku sond geotermicznych do zasilania pomp ciepła konieczne jest wykonanie jednego lub kilku odwiertów, które zazwyczaj sięgają również do wód gruntowych.

W związku z tym instalacja sondy geotermicznej stanowi przypadek użytkowania zgodnie z § 9 WHG, co oznacza, że wymagane jest pozwolenie zgodnie z prawem wodnym (§ 8 ust. 1 WHG). Należy je złożyć we wniosku do Urzędu ds. Zieleni i Środowiska, Niższej Władzy Wodnej, i musi ono być dostępne przed rozpoczęciem wierceń i instalacji sond geotermicznych.

Oprócz procedury uzyskania pozwolenia zgodnie z § 4 ustawy o złożach lub w przypadku odwiertów o głębokości powyżej 100 metrów zgodnie z § 127 federalnej ustawy górniczej, firma wykonująca odwierty musi zgłosić odwiert sondy geotermicznej do Krajowego Urzędu Geologii i Górnictwa w Moguncji jako organu specjalistycznego ds. nauk o Ziemi lub właściwego organu górniczego kraju związkowego Nadrenia-Palatynat.

Do oceny wniosku o budowę i eksploatację instalacji sond geotermicznych wymagane są miarodajne dokumenty.