W jedenastym tomie serii MONUMENTE edition, wydanej przez wydawnictwo Deutsche Stiftung Denkmalschutz, zgrany duet autorów Angela Pfotenhauer i Elmar Lixenfeld po „Frankfurcie nad Menem” poświęca się kolejnemu miastu z regionu Ren-Men. Stolica kraju związkowego Nadrenia-Palatynat od czasów rzymskich posiada szczególny status jako miasto warowne, a od czasów frankijskich jako siedziba biskupstwa.

Książka opisuje historyczny rozwój miasta, począwszy od starego miasta z romańską katedrą, która nadaje Mainzowi rangę ponad tysiącletniej rezydencji biskupiej, poprzez rozbudowę miasta przez urbanistę Eduarda Kreyßiga od lat 70. XIX wieku, aż po przyłączenie przedmieść takich jak Weisenau czy Hechtsheim wzdłuż Renu i w głębi lądu.

Kiedy myśli się o Moguncji, spontanicznie przychodzi na myśl Muzeum Gutenberga, w którym hołd oddaje się wynalazcy druku. Równie znane są zapewne witraże Chagalla w kościele parafialnym św. Stefana oraz Muzeum Żeglugi Starożytnej, które można poznać w niniejszym tomie. Angela Pfotenhauer i Elmar Lixenfeld w swoich merytorycznych, napisanych w pogodnym stylu esejach i dzięki doskonałym zdjęciom pozwalają czytelnikom doświadczyć dóbr kultury, które napotkali podczas swoich wędrówek po mieście.

Autorzy zwracają szczególną uwagę na architekturę lat 60. i 70. i wykazują się wyczuciem równowagi, ponieważ to właśnie powojenna modernizm jest dziś bardziej niż kiedykolwiek zagrożony wyburzeniem i zniknięciem. W Moguncji znajduje się wiele tego typu budynków, które są przedmiotem kontrowersyjnych dyskusji wśród mieszkańców, na przykład ratusz w Moguncji, budynek zaprojektowany przez duńskiego architekta Arne Jacobsena w 1973 roku. Cała ta różnorodność krajobrazu miejskiego sprawia, że książka ta nie jest przewodnikiem po mieście w sensie wykazu zabytków kultury. Jako album z tekstem i zdjęciami, książka ta pozwala zrozumieć kontekst urbanistyczny i historyczny, który determinuje dzisiejszą konserwację zabytków.

W Moguncji wiele prywatnych inicjatyw zajmuje się obecnie zagrożonymi zabytkami kultury, takimi jak zamek w Moguncji, tworząc w ten sposób zaangażowaną podstawę konserwacji zabytków, która jest wielokrotnie entuzjastycznie przedstawiana w książce. Pomimo ogromnych strat spowodowanych zniszczeniami wojennymi lub wyburzeniami, w Moguncji istnieje świadomość obywatelska dotycząca zachowania historycznych budynków identyfikacyjnych, rozszerzonej koncepcji zabytków i właśnie tej postawie poświęcona jest ta książka. Duet autorów przedstawia to, czego wielu mieszkańców Moguncji może się dowiedzieć na nowo o swoim mieście, i zaprasza turystów do odkrywania nowych rzeczy z dala od popularnych szlaków turystycznych.