Dorosłą pawię można na pierwszy rzut oka pomylić z kasztanowcem jeszcze w fazie wzrostu. Jednak przy bliższym przyjrzeniu się, pokrój i liście Aesculus flava wyraźnie różnią się od Aesculus hippocastanum, który jest znacznie bardziej rozpowszechniony w naszych szerokościach geograficznych.

Nie ma ryzyka pomylenia tych dwóch gatunków, najpóźniej w okresie kwitnienia. Wtedy pawia zachwyca licznymi jasnożółtymi kwiatami, wyraźnie odróżniając się od znacznie większego i kwitnącego na biało kasztanowca. Niestety, żółtą pawię można spotkać bardzo rzadko. Najczęściej jest ona wykorzystywana w parkach.

• Pochodzenie: wschodnia część Ameryki Północnej
  
  
• Wysokość: 12–15 m, w regionie pochodzenia do 20 m
  
  
• Liście: zazwyczaj pięciopłatkowe; ciemnozielone; od spodu lekko owłosione; jesienne zabarwienie głęboko żółte; niestety narażone na uszkodzenia przez ćmy kasztanowcowe
  
  
• Kwiaty: jasnożółte, z fioletowymi plamkami; stojące wiechy
  
  
• Owoce: okrągłe torebki bez kolców
  
  
• Gleba/stanowisko: bardzo szeroki zakres stanowisk; preferuje jednak gleby żyzne, głębokie; toleruje wapno; mrozoodporny
  
  
• Cechy szczególne: Żółta pawia jest znana tylko nielicznym. Również alternatywna nazwa żółty kasztanowiec nie pomoże wielu osobom. Kto nie jest do końca pewien lub chce się upewnić, ma taką możliwość w parku miejskim w Moguncji. Znajduje się tam piękny okaz tego rzadko sadzonego drzewa, tuż przy stawie Flamingoteich. Niestety, podobnie jak kasztanowiec, pawie coraz bardziej cierpi z powodu wpływu ćmy kasztanowcowej. Dlatego już w miesiącach letnich roztacza zapach wczesnej jesieni.