Brzoza piaskowa, zwana również brzozą białą, występuje w całej Europie i Syberii, z wyjątkiem północnej Skandynawii. Dzięki charakterystycznej białej korze i czarnym podłużnym pęknięciom jest jednym z najbardziej rzucających się w oczy i atrakcyjnych drzew w naszych szerokościach geograficznych, zwłaszcza zimą. Na szeroko rozłożonych głównych gałęziach zwisają długie gałęzie boczne. Wraz z wiekiem zwisający wygląd staje się jeszcze bardziej wyraźny, dzięki czemu stare drzewa wyglądają niemal malowniczo.

W przeciwieństwie do innych drzew liściastych, brzozy raczej źle znoszą przycinanie. Ewentualne działania mające na celu skrócenie drzewa, zwłaszcza jego wierzchołka, powinny być podejmowane tylko w skrajnych przypadkach.

• Pochodzenie: Europa, Syberia

• Wysokość: 20–30 metrów

• Liść: długi, spiczasty; kształt trójkątny do rombowego; jasnozielony; brzeg podwójnie piłkowany; jesienne zabarwienie jasnożółte

• Kwitnienie: marzec – maj; 5 cm długości, zwisające, zielono-żółte kotki

• Owoce: sierpień/wrzesień, orzeszki o wielkości 2–3 mm, w kotkach o długości do 5 cm, cienkoskórne, skrzydełkowate

• Gleba/stanowisko: bardzo mało wymagająca

• Cechy szczególne: Brzozy piaskowe należą do tzw. drzew pionierskich, „pierwszych osadników”. Oznacza to, że na terenach pozbawionych drzew, takich jak nieużytki, hałdy lub tory kolejowe, ale także w szczelinach murów i chodników, należą do pierwszych drzew, które próbują podbić ten teren. Drzewa pionierskie charakteryzują się szybkim wzrostem w okresie młodzieńczym. W tym celu potrzebują przede wszystkim światła, którego mają pod dostatkiem na oczyszczonych terenach.
  
  Ponadto nie mają prawie żadnych wymagań co do gleby. Nieurodzajne pustkowia, zagęszczenia i susza nie stanowią przeszkody dla osiedlania się drzew pionierskich. Są one jednak stosunkowo mało konkurencyjne, dlatego z upływem czasu są wypierane przez inne gatunki.
  
  W szczególności brzozy są odporne na mróz i wiatr. Odmiana Betula pendula „Tristis”, brzoza zwisająca, jest szczególnie popularnym drzewem wykorzystywanym w parkach, na cmentarzach i w ogrodach prywatnych. Wygląda szczególnie malowniczo podczas burzy, gdy jej długie, zwisające gałęzie tańczą na wietrze.