Dąb szypułkowy to gatunek drzewa liściastego z rodziny bukowatych. Jego owoce, orzechy, są popularne wśród różnych gatunków zwierząt, takich jak wiewiórki, dziki, ptaki, np. dzięcioły i sójki, a także niektóre gatunki owadów. Dąb szypułkowy jest jedną z najważniejszych roślin leśnych w regionie śródziemnomorskim. Występuje głównie w lasach mieszanych z innymi drzewami liściastymi, takimi jak jesion kwiecisty, dąb puchaty i robinia akacjowa. Żołędzie są podłużne, mają około 3 cm długości, a charakterystyczną cechą tego gatunku dębu jest kolczasty kielich, w którym są one umieszczone do połowy. Najważniejszą cechą dębu szypułkowego jest jego ogromna odporność. Jest odporny na upały, mróz, zanieczyszczenie powietrza i sól drogową. Dzięki swojej odporności na ciepło i suszę, a także na zimno, może on skorzystać na zmianach klimatycznych i w przyszłości zyskać jeszcze większe znaczenie jako drzewo miejskie i parkowe.

• Pochodzenie: południowa i południowo-wschodnia Europa
• Wysokość: 35–40 m
• Liście: ciemnozielone, lekko pofałdowane, do 12 cm długości, brzegi liści gładkie, jesienią brązowe odcienie
• Kwitnienie: kwiecień – maj, tworzy luźne kotki o długości ok. 10 cm, zielono-czerwonawe, które wypuszczają wraz z liśćmi
• Owoce: (owoce orzechowe) żołędzie
• Gleba/stanowisko: gleby letnie, piaszczyste, skaliste, ubogie w składniki odżywcze, niezbyt zbite gleby gliniaste