Castanea sativa, kasztan jadalny, występuje głównie w południowej Europie. Coraz częściej spotyka się go jednak również w obszarach miejskich południowo-zachodnich Niemiec. Rosnąc samotnie, może rozwinąć się w okazałe, duże drzewo o potężnej, rozłożystej koronie. Jego pień często rośnie skręcony, co wraz z wiekiem może nadawać mu niemal bajkowy wygląd.

• Pochodzenie: południowa Europa, zachodnia Azja

• Wysokość: 20–30 metrów
  
  
• Liście: do 20 cm długości; błyszczące, ciemnozielone; jesienne zabarwienie od żółtego do brązowego
  
  
• Kwitnienie: czerwiec–lipiec; liczne męskie kotki w kolorze siarkowożółtym; kwiaty żeńskie w grupach u podstawy męskich kotek
  
  
• Owoce: wrzesień–październik; kolczaste torebki z 1–3 nasionami (kasztany)
  
  
• Gleba/stanowisko: gleby bogate w minerały; ciepło; dobrze rośnie w winnicach
  
  
• Cechy szczególne: W południowej Europie kasztanowiec jest czasami nazywany drzewem chlebowym. Szczególne znaczenie ma on na śródziemnomorskiej wyspie Korsyka. Dla rdzennej ludności, która w czasach obcej okupacji wyspy wycofała się na wyżyny centralnych gór, owoce kasztanowca stanowiły podstawowy pożywienie niezbędne do przetrwania. Uprawa zbóż była prawie niemożliwa w tym surowym krajobrazie. Później coraz bardziej zapomniany kasztan znów zyskuje na popularności na Korsyce. Regionalne browary wykorzystują kasztany zamiast zbóż do produkcji piwa. Owoce kasztanowca znane są również jako kasztany jadalne i cieszą się dużą popularnością, zwłaszcza w okresie przedświątecznym.