Najważniejsze obszary wymagające zmian legislacyjnych, które dr Maria Hagemeyer zidentyfikowała już na początku lat 50. i nakreśliła w trzech „memoriałach”, to pochodzący jeszcze z 1900 roku kodeks cywilny (BGB) oraz prawo rodzinne – w którym nadal znajdowało się wiele przepisów z czasów nazistowskich.

Jej pomysły, aby zreformować tradycyjny obraz małżeństwa i rodziny za pomocą ustawodawstwa oraz zlikwidować męską dominację, nie spotkały się jednak wszędzie z przychylnością. Podczas gdy na przykład socjaldemokraci w dużej mierze poparli stanowisko Hagemeyer, kręgi konserwatywne widziały w tym zbliżający się upadek chrześcijańskiego Zachodu. Wysocy przedstawiciele Kościoła nieustannie gloryfikowali mężczyznę jako „naturalnego nosiciela autorytetu wymaganego przez zasadę porządku małżeńskiego”.

W zamian za to żona powinna mieć prawo do samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego, a także do wykonywania własnej pracy zarobkowej, o ile nie wpływa to negatywnie na obowiązki małżeńskie i rodzinne. Punktem spornym numer 1 był paragraf 1354 BGB. Od 1900 roku brzmiał on: „Mężczyźnie przysługuje prawo do podejmowania decyzji we wszystkich sprawach dotyczących wspólnego życia małżeńskiego; w szczególności to on określa miejsce zamieszkania i mieszkanie. Żona nie jest zobowiązana do podporządkowania się decyzji męża, jeśli decyzja ta stanowi nadużycie jego prawa”. Zgodnie z opinią większości w rządzie federalnym nowy § 1354 miał brzmieć podobnie, a różnice w projektach ustaw przedstawionych w 1952 r., a następnie ponownie w 1954 r., były jedynie marginalne. (W Bundesracie również Nadrenia-Palatynat należała do krajów, które nie chciały zrezygnować z § 1354).

Prawo męża do podejmowania ostatecznej decyzji przetrwało kilka przełomowych momentów w historii. I prawie tak zwany „głos rozstrzygający” znalazłby się również w ustawie uchwalonej w 1957 roku. Zaledwie niewielką większością głosów właściwa komisja Bundestagu opowiedziała się przeciwko prawu do podejmowania ostatecznej decyzji. O tę niewielką większość zadbała w szczególności posłanka CDU Elisabeth Schwarzhaupt. Późniejsza pierwsza minister federalna – w przeciwieństwie do wielu posłów swojej partii, w tym kobiet – nie chciała ponownie pozostawić mężom ostatniego słowa na mocy prawa. W związku z tym § 1354 został bez zastąpienia usunięty z projektu ustawy.

Jednak podczas decydującej debaty 3 maja 1957 r. jej frakcja CDU zgłosiła poprawkę i ponownie domagała się przyznania mężczyznom prawa do ostatecznej decyzji, nazywanego teraz również „ostateczną odpowiedzialnością”. Wśród posłów CDU, którzy zdecydowanie poparli tę poprawkę, znalazła się dr Helene Weber. Zaledwie kilka lat wcześniej walczyła ona wraz z dr Elisabeth Selbert, Friederike Nadig i Helene Wessel o art. 3 ust. 2 w Ustawie Zasadniczej… Spór o konkretne skutki zasady równości prowadzony był więc nie tylko między partiami w pierwszym i drugim Bundestagu, ale także w samych frakcjach. W debacie Elisabeth Schwarzhaupt i Helene Weber zajęły zatem różne stanowiska.

W frakcji SPD sytuacja była bardziej jednolita. Niewielu jej mówców postrzegało prawo do ostatecznej decyzji jako ożywienie porządków patriarchalnych, ponieważ w małżeństwach może istnieć tylko wspólna odpowiedzialność, ale nie może być odpowiedzialności wyłącznie męskiej.

Podobnie argumentowały również posłanka FDP dr Marie-Elisabeth Lüders oraz posłanka Die PARTEI (DP/FVP) Margot Kalinke. Jednak ostatecznie one również nie podważyły tradycyjnego obrazu rodziny. W samym głosowaniu imiennym 186 posłów i dziewięciu posłów z Berlina zagłosowało przeciwko przywróceniu męskiego przywileju ostatecznej decyzji, a tym samym przeciwko nowemu § 1354. Łącznie 177 osób było jednak za. [W 1957 r. spośród 497 posłów zaledwie 54 stanowiły kobiety, co odpowiadało 11 procentom. Spośród 22 posłanek CDU osiem dołączyło do głosowania na „nie” Elisabeth Schwarzhaupt, trzy wstrzymały się od głosu, a jedna była na urlopie. SPD i FDP zagłosowały w całości przeciwko nowemu § 1354, podobnie jak Blok Ogólnoniemiecki/Związek Wysiedlonych i Pozbawionych Praw.

Trzy kobiety zasiadające w Bundestagu z ramienia Nadrenii-Palatynatu reprezentowały całe spektrum głosowania. Annemarie Ackermann z CDU wstrzymała się od głosu, Maria Dietz (CDU) z Moguncji zagłosowała za starym § 1354, a Luise Herklotz (SPD) ze Spirey – przeciwko.] Inaczej wyglądało zachowanie podczas głosowania w sprawie równie kontrowersyjnego prawa ojca do podejmowania ostatecznej decyzji. W przypadku odmiennego zdania matek, podobnie jak w starym BGB, ojcowie mieli nadal mieć ostatnie słowo. Większość poparła to stanowisko, a tym samym projekt ustawy – jednak około dwa lata później Federalny Trybunał Konstytucyjny unieważnił ten jednostronny przywilej dla mężczyzn. Pozostałe zmiany w BGB, które Bundestag również uchwalił 3 maja 1957 r., odegrały mniejszą rolę w debacie, a następnie również w opinii publicznej.

Wprowadzono na przykład wspólność majątkową wraz z regulacjami na wypadek rozwodu. Również pracujące żony były teraz lepiej chronione przed sytuacją, w której ich mężowie mogliby po prostu tak po prostu zrezygnować z pracy. Podobnie ustanowiono na przykład regulacje dotyczące ponownego małżeństwa, statusu pasierbów lub dzieci urodzonych poza związkiem małżeńskim.

W głosowaniu końcowym ustawa została przyjęta jednogłośnie – lub, jak to ujął wiceprzewodniczący Bundestagu dr Richard Jaeger: „Panie i panowie, w ten sposób niemiecki Bundestag zakończył jedno ze swoich najważniejszych dzieł legislacyjnych w ramach realizacji Ustawy Zasadniczej”.

Jednak wielu parlamentarzystom zapewne przemówił do serca poseł FDP dr Wolfgang Stammberger, gdy powiedział: „Panie i panowie, pani koleżanka Weber słusznie wspomniała przed chwilą o podziale ról obojga małżonków w małżeństwie, a mianowicie, że mężczyzna jest przede wszystkim po to, by zarabiać, a kobieta przede wszystkim po to, by tworzyć atmosferę i domowe poczucie bezpieczeństwa, których mężczyzna potrzebuje, aby mógł zarabiać”. Podczas gdy protokół odnotowuje tu jeszcze wesołość i oklaski, za kolejne zdania otrzymał już tylko brawa: „Zaletę żonatego mężczyzny w porównaniu z kawalerem znamy właśnie my, posłowie tej Izby, którzy nieustannie się zmieniamy. A to, że domowe bezpieczeństwo w atmosferze stworzonej przez nasze żony jest znacznie przyjemniejsze niż życie kawalera, wynika już z tego, z jakim entuzjazmem i zapałem zawsze jedziemy do domu na weekend”.

W protokole z posiedzenia plenarnego nie ma żadnej wzmianki o zapał, z jakim posłanki wracały do domu na weekend. Na kolejną wielką reformę prawa małżeńskiego i rodzinnego w 1977 roku kobiety musiały i tak czekać 20 lat.