Wysokie cyprysy natychmiast przywodzą na myśl Włochy, za domem rosną palmy, a żywopłoty bukszpanowe tworzą labiryntowe, zawiłe kształty – ogrody w winnicy Listmann naprawdę przypominają inne miejsce, inny czas. Ale jesteśmy w Rheinhessen, zaledwie kilka kilometrów dalej leży Palatynat, nazywany Toskanią Niemiec. „Zawsze jestem zachwycony, gdy przejeżdżam przez przełęcz Brenner i widzę cyprysy” – mówi z entuzjazmem Eckhard Listmann. „To, co oferują tamte ogrody, my też możemy mieć”.

40 lat temu Eckhard Listmann zakochał się w wiktoriańskim stylu ogrodowym. Było to w Bonn, gdzie Listmann studiował nauki rolnicze i chętnie zabierał swoje książki do ogrodu botanicznego. Tam młody człowiek poznał ogrody zaprojektowane w innej epoce – i był nimi zafascynowany.

2500 bukszpanów tworzy dziś dwa duże rondele i niezliczone żywopłoty w jego ogrodzie w Dorn-Dürkheim, a rondele są przycięte w kształcie gwiazdy. Rosną tu cyprysy i palmy, dwa śródziemnomorskie figowce nadają ogrodowi śródziemnomorski charakter, rzeźby i duże włoskie wazy zdobią trawniki i ścieżki – nawet bananowiec rozkłada swoje szerokie liście. „Tutaj wszystko rośnie” – mówi Listmann. To łagodny, a przede wszystkim suchy klimat Rheinhessen sprawia, że egzotyczne rośliny rozwijają się tak samo dobrze, jak winorośl w winnicach wokół wsi.

W 1853 roku pierwszy Listmann pojawił się w Dorn-Dürkheim, aby uprawiać tu winogrona i produkować z nich lekkie, delikatnie owocowe wina, z których dziś słynie południowa część regionu Rheinhessen. Dorn-Dürkheim to miejscowość winiarska z kilkunastoma winnicami położonymi na niewielkim obszarze, tuż za krawędzią doliny Renu. Listmannowie uprawiają 30 hektarów winnic. Eckhard Listmann wraz ze swoimi synami Welfem i Leifem produkują tu eleganckie burgundy o mineralnym charakterze, muskatele i oczywiście rieslingi.

W 2003 roku zasadzili swoje pierwsze winorośle cabernet sauvignon, a dziś czerwone wino cuvée z cabernet sauvignon, merlot i spätburgunder nosi nazwę „1853”. „Klimat tutaj sprzyja tym odmianom winogron” – mówi Leif. I rzeczywiście, zmiany klimatyczne przyczyniają się do tego, że te południowe odmiany winogron również tutaj dają bogate i owocowe trunki w kieliszkach i butelkach. W 2013 roku Leif spędził dziewięć tygodni w Nowej Zelandii, degustując wina z całej południowej i północnej wyspy, aby powrócić z nosem wyczulonym na sauvignon blanc.

W 2003 roku Listmannowie postanowili pożegnać się z uprawą buraków cukrowych i pszenicy i całkowicie skupić się na uprawie winorośli. Czasy dla klasycznego rolnictwa były złe, natomiast perspektywy dla uprawy winorośli były dobre. „Trzeba było iść z duchem czasu”, mówi Eckhard Listmann, „widziałem więcej możliwości w uprawie winorośli”. Dzisiaj ich najlepiej sprzedającym się winem jest Blanc de Noir z merlot, a klienci ustawiają się w kolejkach po to jasnoróżowe wino, produkowane z pierwszego tłoczenia.

Leif wskazuje na uroczy, romantyczny kącik wypoczynkowy przed starą stodołą. Wewnątrz stodoły znajduje się obecnie nowoczesna, przytulna tawerna, w której serwowane są śródziemnomorskie przystawki lub rostbef z młodego byczka w sosie brandy-pieprzowym.

Z tarasu rozciąga się widok na ogród z okrągłym kloszem i cisą pośrodku. Trzystopniowe drzewo jest dziś znakiem rozpoznawczym winnicy Listmann. Jeśli kiedykolwiek istniała winnica, dla której stworzono nagrodę Best of Wein Tourism Award w kategorii architektura, parki i ogrody, to była to właśnie ta.

Za głównym budynkiem znajduje się pawilon herbaciany ze szkła i stali, który jest prywatną przystanią rodziny Listmann, miejscem odpoczynku pośród egzotycznych roślin, niczym wakacje z dala od domu. Każdego ranka Eckhard Listmann spaceruje po swoim ogrodzie i szuka nowych pomysłów, które jeszcze mają nadejść. „To jeszcze nie jest gotowe” – mówi.