Na wschodnim wybrzeżu Półwyspu Iberyjskiego, w zatoce Morza Śródziemnego, leży Walencja, od której pochodzi nazwa miasta. Licząca około 800 000 mieszkańców Walencja jest trzecim co do wielkości miastem Hiszpanii – i jednym z najstarszych! Jej historia sięga 138 roku przed naszą erą.

Gotyckie katedry i renesansowe łuki, secesyjne budynki, ogrody i pałace zdobią metropolię, która dziś jest miastem uniwersyteckim, ważnym ośrodkiem gospodarczym Hiszpanii i popularnym celem podróży turystycznych. Dzięki łagodnemu klimatowi – Walencja i prowincja o tej samej nazwie mają średnio 300 słonecznych dni w roku – życie tętni tu pełnią sił!

Walencja może pochwalić się bogatym dziedzictwem historycznym i jest uważana za jedno z najstarszych miast na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Korzenie miasta sięgają 138 roku p.n.e., kiedy to Rzymianie założyli tu osadę. Nadali jej nazwę „Valentia”, co oznacza „piękna” lub „potężna”. Jej burzliwa historia została naznaczona przez Fenicjan, Greków, Rzymian, Gotów i przez ponad 500 lat przez Arabów, którzy przekształcili Walencję w ważne centrum gospodarcze i kulturalne.

Dopiero w 1238 roku chrześcijanie pod wodzą króla Jakuba I podbili miasto i przejęli władzę. Dało to początek okresowi wielkich zmian, które do dziś mają wpływ przede wszystkim na urbanistykę miasta: powstały nowe kościoły chrześcijańskie i rozpowszechniła się architektura gotycka. W tych stuleciach zbudowano najważniejsze zabytki miasta, takie jak wieże Serrano, Lonja de la Seda (giełda jedwabiu – od 1996 r. wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO) czy Torre del Miguelete (wieża dzwonnicza katedry). Przez długi czas Walencja była jednym z najpotężniejszych miast basenu Morza Śródziemnego i jednym z najlepiej prosperujących ośrodków handlowych Europy.

Wraz z odkryciem Ameryki i rosnącym znaczeniem portów położonych bardziej na południu rozpoczęła się era upadku niegdyś „potężnego” miasta. Wygnanie ostatnich Arabów i Żydów, którzy stanowili klasę średnią miasta i podstawę jego bogactwa, doprowadziło Walencję do ruiny.
W wyniku industrializacji na początku XX wieku w Walencji rozwinął się przemysł metalowy, fabryki tekstylne i elektrownie.

Podczas hiszpańskiej wojny domowej w latach 1936–1939 Walencja była przez krótki czas siedzibą rządu republiki, ale w 1937 roku miasto utraciło tę funkcję na rzecz Barcelony. W latach sześćdziesiątych XX wieku nastąpił nowy rozkwit, który spowodował szybki wzrost liczby mieszkańców. Od 1982 roku Walencja jest stolicą Comunidad Valenciana, jednego z 15 regionów Hiszpanii.

Od 1501 roku Walencja jest miastem uniwersyteckim. Obecnie oferuje wszystkie popularne kierunki studiów i wraz z Politechniką w Walencji liczy ponad 80 000 studentów. Przyjazne stosunki z Uniwersytetem w Moguncji zostały przypieczętowane w 1979 roku porozumieniem o współpracy akademickiej, które okazało się niezwykle owocne.

W Walencji znajduje się niemiecka szkoła, w której chłopcy i dziewczęta uczą się od przedszkola do matury. Jednak również wiele gimnazjów oferuje naukę języka niemieckiego jako języka obcego. W miejskiej szkole torreadorów uczniowie oprócz regularnych zajęć szkolnych uczą się technik walki z bykami.

Walencja jest tradycyjnie miastem przemysłu meblarskiego, zabawkarskiego i ceramicznego, a od kilku lat także siedzibą nowych technologii, zwłaszcza w sektorze produkcji samochodów. Z drugiej strony Walencja pozostała miastem rolniczym, słynącym z Huerta, największego ogrodu owocowo-warzywnego w tym regionie, w którym uprawia się głównie pyszne owoce cytrusowe.

Dzięki portowi o znaczeniu międzynarodowym, lotnisku oraz połączeniom autostradowym we wszystkich kierunkach Walencja odgrywa ważną rolę jako centrum eksportowe i odnotowuje stały wzrost jako nowoczesne miasto przemysłowe i handlowe.

Walencja, tętniące życiem miasto nad Morzem Śródziemnym, przyciąga bogatą ofertą rekreacyjną i kulturalną, zabytkami i atrakcjami. Z ośmiokątnej, niedokończonej wieży gotyckiej katedry
odwiedzający to śródziemnomorskie miasto mogą podziwiać wyjątkową panoramę: wzrok wędruje po mieście z około 300 dzwonnicami, rozległymi sadami owocowymi i horyzontem morza. U stóp katedry znajduje się Plaza Reina, gdzie podczas corocznego targu garncarskiego w czerwcu handlarze oferują typowe dla tego regionu naczynia ceramiczne.

Tuż obok katedry znajduje się bazylika patronki miasta, Virgen de los Desamparados. Stąd jest tylko rzut kamieniem do Almudin, starego spichlerza średniowiecznej Walencji. Na Calle del Palau warto zwiedzić pałac admirałów Aragonii, a na Cal del Milagro imponujący kościół San Juan del Hospital – oba są eleganckimi gotyckimi budowlami. Ulica Serranos prowadzi do Plaza de Manises. Znajduje się tu „Generalidad” (prowincjonalna izba deputowana, zbudowana w XV/XVI wieku) oraz dwa interesujące pałace, z których Jaudenes mieści muzeum prehistoryczne.

Na Plaza del Mercado znajduje się Lonja de la Seda, dzieło Pere Compte (1483). Prawdopodobnie najpiękniejsza budowla Walencji została wzniesiona przez kupców miasta jako giełda i siedziba „Consulado del Mar”. Stary uniwersytet został założony w 1501 roku. Na dziedzińcu znajduje się pomnik walencjańskiego humanisty Luisa Vivesa, ucznia Erazma z Rotterdamu. Pomieszczenia mieszczą znakomitą bibliotekę. Pałac Muzyczny ze swoją doskonałą akustyką jest atrakcją nie tylko dla miłośników muzyki. Również zewnętrzna część budynku z ogromną szklaną kopułą stanowi architektoniczne arcydzieło.

Czy może być coś lepszego na posiłek niż słynna paella? Nazwa tej potrawy pochodzi od płaskiej, okrągłej patelni, na której jest przygotowywana. „Paella Valenciana” to wyjątkowy przysmak i, jak się uważa, najlepsza ze wszystkich paelli. Dzięki bliskości wybrzeża w Walencji można również delektować się wykwintnymi i różnorodnymi daniami rybnymi.

Nie jest typową specjalnością Walencji suszona na powietrzu szynka serrano, produkowana z chudego mięsa o łagodnym aromacie. Niemniej jednak można ją tu kupić wszędzie, a w Mercado Central imponujący widok tworzą rzędy wiszących ogromnych szynek. Również tapas, czyli małe i różnorodne przekąski, można zamówić w niezliczonych barach i restauracjach.

Charakterystycznym elementem krajobrazu Walencji są ogrody Turia, rozległy kompleks parków, ogrodów i obiektów sportowych, który otacza historyczne centrum miasta półkolem o długości ponad siedmiu kilometrów. Znajduje się tu również Bioparc Valencia, zoo, w którym odtworzono różne siedliska zwierząt Afryki, Azji i Ameryki. Cały obszar powstał w dawnym korycie rzeki Turia, która przepływa przez Walencję. Po poważnej powodzi w 1957 roku rzeka została bezzwłocznie przekierowana i obecnie przepływa poza miastem.

Walencja posiada wiele parków publicznych, które oferują możliwość relaksujących spacerów. Oferta obejmuje bujne rabaty różane w stylu XIX wieku, rozległe tereny zielone z fontannami, a także ogrody botaniczne z egzotycznymi drzewami i kwiatami. Na szczególną uwagę zasługuje Huerta, która dzięki starannie uprawianym polom wygląda jak ogród i gdzie oprócz owoców cytrusowych uprawia się również piękne kwiaty przeznaczone do sprzedaży i eksportu.

Osoby, które chcą uprawiać sport w Walencji, znajdą tu bogatą ofertę, obejmującą takie dyscypliny jak golf, tenis, piłka nożna, a nawet strzelectwo. Na pierwszym miejscu są oczywiście liczne sporty wodne, które można uprawiać w specjalnych portach sportowych. Widzów przyciągają do Walencji różne wielkie wydarzenia sportowe, od regat żeglarskich Americas Cup, przez wyścigi motocyklowe, po Formułę 1.

Kilometry plaż Costa Blanca zachęcają do relaksu po wielu aktywnościach. Z centrum miasta do jednej z piaszczystych plaż jest tylko rzut beretem. W ten sposób można bez trudu połączyć kulturę i relaks.

Kto mimo kolorowego zgiełku w ciągu dnia ma jeszcze energię, nie powinien przegapić nocnego życia Walencji. Kiedy „Movida”, ruch, szaleje, Walencja pokazuje swoją wesołą twarz: tutaj można spokojnie przetańczyć całą noc!

Między Walencją a Tarragoną rozciąga się na długości 120 kilometrów Costa Azahar, czyli Wybrzeże Kwitnących Pomarańczy, gdzie uprawia się większość owoców cytrusowych w Europie. Więcej informacji na temat uprawy pomarańczy, historycznych maszyn rolniczych i tradycyjnych strojów zbieraczy pomarańczy można uzyskać w Museo de la Taronja, Muzeum Pomarańczy, w miasteczku Burriana, położonym na północ od Walencji.

Również na północy Walencji leży Peniscola, półwysep o wysokości 54 metrów, na którym znajduje się piękna starówka i zamek. Już Fenicjanie doceniali urok tego miejsca, a na początku XV wieku rezydował tu nawet papież: Benedykt XIII, zwany papieżem Luną.

Dla miłośników przyrody region Walencji jest prawdziwym rajem – podczas trekkingu, wspinaczki lub wycieczek rowerowych w Sierra d'Aitana można odkrywać przedgórze pasma górskiego Betische Gebirge i podziwiać dziką, urwistą krainę.

Partnerstwo między Moguncją a Walencją od samego początku miało charakter kulturalny. Podczas gościnnych występów teatru z Moguncji, który wystawił wówczas dwie opery Wagnera – „Latający Holender” i „Tannhäuser” – niewielka delegacja z Moguncji, składająca się z przedstawicieli rady miejskiej i administracji, nawiązała pierwsze kontakty z miastem Walencja.

Podstawy zostały położone i wkrótce wymiana kulturalna nabrała tempa. 11 grudnia 1978 r. stało się to oficjalne: przedstawiciele obu miast podpisali umowę o partnerstwie. Tym samym Walencja stała się pierwszym hiszpańskim miastem, które nawiązało tego rodzaju współpracę partnerską z niemieckim miastem.

W ciągu minionych lat nie tylko kultura przyczyniła się do nawiązania przyjaznych stosunków. Również mieszkańcy angażują się w ożywianie partnerstwa. W 1989 r. z prywatnej inicjatywy powstało stowarzyszenie Freundschaftskreis, które dziewięć lat później zostało przemianowane na Deutsch-Spanische Gesellschaft Mainz-Valencia e.V. (Niemiecko-Hiszpańskie Stowarzyszenie Mainz-Walencja). Stowarzyszenie promuje zarówno kontakty zawodowe między niemieckimi i hiszpańskimi rodzinami, jak i przyjaźnie na poziomie prywatnym.

Pomimo ogromnej różnicy wielkości obu miast – Walencja ma ponad czterokrotnie więcej mieszkańców – Walencja i Moguncja mają wiele wspólnego: oba miasta zostały założone przez Rzymian i mają ponad 2000-letnią historię. Również sztuka drukarstwa z użyciem ruchomych czcionek, wynaleziona w XV wieku przez Johannes Gutenberga z Moguncji, została po raz pierwszy zastosowana na ziemiach hiszpańskich przez naśladowcę Gutenberga w Walencji. Podobne są również uniwersytety obu miast, które również pozostają w ścisłym związku.